TICKETS

𝗣𝗿𝗼𝗴𝗿𝗮𝗺𝗺𝗮 - AVOND
18u30: Opening poorten Campo Solar
19u30: Pauwel
20u30: Het Zesde Metaal
... nagenieten met een drankje/hapje

HET ZESDE METAAL - SKEPSELS

Hoe zou het nog zijn met ‘la condition humaine’, vraagt u zich af? Het antwoord krijgt u op Skepsels, het vijfde album van Het Zesde Metaal en veruit hun meest – excuses voor deze dooddoener, maar het is zo hard waar – volwassen worp tot nu toe. Nooit eerder klonken Wannes Cappelle en de zijnen zo zeker van hun stuk: zonder grote gebaren en toch raak, opgewekt en bedachtzaam, persoonlijk én maatschappijkritisch.
Zonder een radicaal andere weg in te slaan, klinkt Skepsels bovendien frisser, lustiger, vrijer, maar evengoed minutieuzer dan alles wat eraan voorafging. (Met dank opnieuw aan het producersduo Jo Francken en Pieterjan Maertens.) En dan die teksten van Wannes Cappelle! De bard had bij het schrijven duidelijk heel wat aan het hoofd, en hij heeft het (even duidelijk) nog niet verleerd om daar een wonderlijk lyrische draai aan te geven. Meer nog: Cappelle heeft zich deze keer écht overtroffen.

Al moet het gezegd dat zijn teksten intussen ook reeds voor enige verwarring hebben gezorgd. Voor de band in de studio dook, had Cappelle ze al eens doorgestuurd naar Strook, de Belgische kunstenaar die het artwork van de plaat voor zijn rekening nam. “Kwestie dat hij erover kon beginnen nadenken”, aldus de frontman. En tot zijn grote verbazing kreeg Cappelle niet veel later te horen dat hij zich niet aan al te veel kleur moest verwachten, “want ja, het is nogal een donkere plaat”.
Cappelle: “Toen heb ik hem toch maar een paar dingen laten horen, want dat is helemaal niet hoe de plaat klinkt. Al kan ik moeilijk ontkennen dat Skepsels – zeker na Nie voe kinders en Calais – terug een veel persoonlijker album is geworden, en dat ik het op een bepaald moment ook echt nodig vond om een paar statements te maken en tegen wat schenen te schoppen. Dat idee heb ik uiteindelijk laten varen – ik had geen zin in slogans – maar het schemert ongetwijfeld nog in een paar nummers door.”
Zoals in ‘Slaven van het leven’, bijvoorbeeld. Sowieso al niet de vrolijkste titel, “en mogelijk ook het donkerste nummer op de plaat”, aldus Cappelle. Maar denk de tekst weg, en het is bijna alsof je in een cabriolet met de ondergaande zon in de achteruitkijkspiegel langs de Highway 1 in Californië scheurt. “Maar die dualiteit maakt het voor mij juist interessant”, zegt de frontman. “In ‘Tid van ton’ speel ik bijvoorbeeld ook met een soort foute nostalgie: nee, vroeger was níet alles beter. Maar ik doe het op een luchtige manier, want ik wou niet zitten zagen.”
En zelfs in het in essentie oeverloos romantische ‘Reden genoeg’ zit een soort dualiteit, wanneer Cappelle in de laatste strofe zingt dat “we samen blijven voor de troost / voor het verleden dat we gemaakt hebben / en voor de toekomst van de kroost”. Al is hij het daar niet helemaal mee eens: “Dat nummer is gebaseerd op iets wat ik Alain de Botton heb horen vertellen, dat we van relaties verwachten dat die de hemel op aarde zijn, en dat we neerkijken op mensen die zeggen dat ze samen blijven voor de kinderen. Terwijl dat een perféct goede reden is om bij elkaar te blijven! Ik vond dat een heerlijk nuchtere kijk op relaties, en ik heb het dus zeker niet slecht bedoeld.”
Cappelle lacht: “Kennelijk zit het niet in mij om ergens ongegeneerd positief over te zijn. Maar uiteindelijk is ook niets ooit volledig zwart of wit. We hebben de afgelopen drie jaar een sabbatjaar ingelast, en ik heb het gevoel dat ik nog nooit zo weinig tijd heb gehad. Ik heb er zelfs een nummer over geschreven: ‘A je mie mist’. Voor mijn kinderen, omdat ik mij schuldig voelde. En toen ik het hen liet horen, waren ze na twee strofen weg om te gaan spelen. Om maar te zeggen hoe relatief het soms allemaal is.”

Tot slot is er vanzelfsprekend nog ‘De onvolledigen’, het allereerste duet van Cappelle met … SX-frontvrouw Stefanie Callebaut! “Ik had al wel eens een poging ondernomen om een duet te schrijven,” vertelt de singer-songwriter, “maar ik kreeg het nooit goed. En dan was er plots ‘De onvolledigen’, dat helemaal niet als duet bedoeld was, maar er zich perfect toe leende. De vraag was alleen: wie kon het in het West-Vlaams inzingen?”
Voor Cappelle was het antwoord snel duidelijk, voor Callebaut iets minder. “Maar van bij de eerste take had ik kippenvel”, zegt de muzikant. En wie het liedje hoort, begrijpt waarom.